Akt II
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
SCENA 1

ORGON, MARIANNA

ORGON
Marianno.

MARIANNA
Slucham, ojcze?

ORGON
Chodź, niech ci oświadczę
parę słów w tajemnicy.

MARIANNA
Szukasz czegoś?

ORGON
(zaglądając do zakamarka)
Patrzę,
czy kto nie podsłuchuje, bo w tym zakamarku
łatwo ukryć się. Siądźmyż na chwilę pogwarku.
Tu nam będzie wygodnie. − Tak tedy, Marianno,
zawsze byłaś, przyznaję, wcale grzeczną panną,
toteż i memu sercu byłaś droga zawsze.

MARIANNA
Dzięki za te uczucia ojca najłaskawsze.

ORGON
Bardzo trafna odpowiedź. By zasłużyć na to,
powinnaś nade wszystko liczyć się z twym tatą.

MARIANNA
Staram się nie zasępić taty żadną chmurką.

ORGON
Doskonale. Co myślisz o Tartufie, córko?

MARIANNA
Kto, ja?

ORGON
Tak jest. Odpowiedz po dobrym namyśle.

MARIANNA
Niestety! co mi każesz, to powtórzę ściśle.

ORGON
Widzę, że jesteś mądra. Więc powtarzaj za mną:
że cały promieniuje zasługą niekłamną,
że ci przypadł do serca, że nie wiesz, co szczęście,
aż z własnego wyboru dam mu cię w zanieście.
Co?
(Marianna cofa się zaskoczona)

MARIANNA
Co?!

ORGON
Hę?

MARIANNA
Proszę ojca!

ORGON
No?

MARIANNA
Czy słuch mnie myli?

ORGON
Jak to?

MARIANNA
Co mianowicie mam mówić w tej chwili?
Ze kto mi wszedł do serca? że nie wiem, co szczęście,
zanim komu nie odda mnie papa w zamęście?

ORGON
Tartufowi.

MARIANNA
Na Boga, źdźbła prawdy w tym nie ma!
Po cóż miałabym kłamać i świecić oczyma?

ORGON
Lecz ja chcę, by to było prawdą. No i − hola!
Powinno ci wystarczyć, że to moja wola.

MARIANNA
Co?! Papa chce...?

ORGON
Tak, córko; przez te zaślubiny
pragnę włączyć Tartufa do naszej rodziny.
Będzie twoim małżonkiem, klamka już zapadła.
A ponieważ ty sama...

SCENA 2

DORYNA, ORGON, MARIANNA

ORGON
Czemuś tu się wkradła?
Widać wielka ciekawość przyparła waćpannę,
że na podsłuchiwanie ważysz się naganne.

Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 -  - 6 -  - 7 -  - 8 -  - 9 -  - 10 -  - 11 -  - 12 - 


  Dowiedz się więcej
1  Postacie Moliera
2  Świętoszek - streszczenie
3  Teatr francuski w XVII wieku



Komentarze
artykuł / utwór: Akt II







    Tagi: